Në tregjet e vogla të qyteteve, aty ku dikur shiteshin vetëm fruta sezonale, sot gjen pako të vogla me trumzë mali, sherebelë, livandë, rigon të egër dhe çaj mali të mbledhur me dorë. Njerëzit ndalojnë, i nuhasin, i prekin, i pyesin shitësit për origjinën e tyre, sikur kërkojnë të rikthejnë një kujtim të largët që nuk duan ta humbasin më. Ka një lloj nostalgjie të butë në këtë rikthim, por edhe një kërkim të sinqertë për diçka më të pastër, më të thjeshtë, më të vërtetë.
Mjekët popullorë, ata që prej vitesh kanë ruajtur receta të vjetra në fletore të zverdhura, thonë se ky interes i ri nuk është thjesht modë. Sipas tyre, njerëzit janë lodhur nga zhurma, nga ritmi i shpejtë, nga stresi që nuk i lë të marrin frymë. Dhe në këtë lodhje kolektive, çaji i bimëve të egra është bërë një lloj strehimi i vogël, një ritual i qetë që i rikthen trupit dhe mendjes një ndjesi ngrohtësie dhe sigurie.
Në shumë familje, sidomos ato që jetojnë larg qendrave të mëdha, mbledhja e bimëve është kthyer në një aktivitet të përbashkët. Fëmijët mësojnë të dallojnë aromën e trumzës së egër, të kërkojnë sherebelën në shpatet me diell, të mbledhin lule livande në mbrëmjet e qeta të verës. Këto momente të vogla, që dikur ishin pjesë e natyrshme e jetës, sot po marrin një vlerë të re, sepse njerëzit po kuptojnë se shëndeti nuk është vetëm trajtim, por edhe lidhje me natyrën, me ritmet e saj, me qetësinë që ajo ofron pa kërkuar asgjë në këmbim.
Në qytete, ndërkohë, çajrat e bimëve të egra po hyjnë në shtëpitë e njerëzve si një mënyrë për të krijuar një hapësirë të vogël paqeje. Pas një dite të gjatë pune, një filxhan çaj mali me aromë të butë, ose një gotë sherebele e ngrohtë, po bëhen një ritual i ri mbrëmjeje. Disa e pinë për të qetësuar stomakun, të tjerë për të ulur ankthin, të tjerë thjesht për të ndier aromën e natyrës në një apartament të vogël mes ndërtesave të larta.
Ajo që e bën këtë rikthim edhe më interesant është fakti se nuk ka një grup të vetëm njerëzish që po e përqafon. Janë të rinj që kërkojnë alternativa natyrale, janë prindër që duan t’u mësojnë fëmijëve vlerën e bimëve, janë të moshuar që gjejnë ngushëllim në zakonet e dikurshme, janë profesionistë të lodhur që kërkojnë një mënyrë të thjeshtë për të ulur stresin. Të gjithë po takohen në të njëjtin pikë: dëshirën për diçka të pastër, të qetë dhe të vërtetë.
Nëse ky trend do të vazhdojë, mbetet për t’u parë. Por një gjë është e sigurt: çajrat e bimëve të egra nuk janë më thjesht një kujtim i së kaluarës. Ata janë bërë pjesë e një lëvizjeje të re, një rikthim i butë drejt natyrës, një mënyrë për të kujtuar se shëndeti nuk është vetëm trajtim, por edhe kujdes i përditshëm, i thjeshtë dhe i ngrohtë.
Në këtë rikthim të butë drejt natyrës, shumë njerëz po kërkojnë jo vetëm çajra të ngrohtë, por edhe mënyra të tjera të thjeshta për të qetësuar trupin dhe për të mbështetur tretjen. Ndër bimët që vazhdojnë të ruajnë një vend të veçantë në mjekësinë popullore, kamomili mbetet një nga më të dashurit, sidomos kur përdoret në formën e vajit të tij të butë dhe aromatik. Për ata që duan të zbulojnë më shumë rreth këtij rituali të qetësisë, artikulli Vaji i kamomiles në ndihmë të mëlçisë dhe rrugëve të tretjes Vaj i kamomiles ne ndihme te melcise dhe rrugeve te tretjes , si dhe parandalon dhimbjet e barkut, ofron një udhëtim të qetë drejt përdorimeve të tij tradicionale.”
